Aktualności

O tym, co w korporacjach działa naprawdę – i dlaczego warto to zachować

Jestem wielką fanką tzw. korporacyjnego standardu obsługi.

Brzmi to może przewrotnie, bo prowadzę kancelarię butikową – wyspecjalizowaną, ekspercką, opartą na osobistej pracy właściciela, a nie na rozbudowanej strukturze. Nie jestem zwolenniczką korporacjonalizmu w każdym obszarze życia zawodowego, ale z korporacji można wynieść wiele dobrego. W szczególności – sposób myślenia o jakości.

Bo korporacyjny standard obsługi to nie kwestia logotypu ani skali działania. To podejście do pracy, w którym liczy się przewidywalność, terminowość, odpowiedzialność i dbałość o szczegóły, standard, który powinien być uniwersalny, niezależnie od tego, czy obsługujemy międzynarodową grupę kapitałową, czy lokalnego przedsiębiorcę.

Lekcja pokory, komunikacji i samotności w drodze na szczyt

Przez niemal cztery lata miałam okazję zarządzać dużym działem prawnym w jednej z czołowych grup kapitałowych sektora energetycznego w Polsce. Była to organizacja o złożonej strukturze – z licznymi spółkami zależnymi, projektami inwestycyjnymi o wielomilionowej skali i różnorodnymi obszarami działalności. W tym środowisku kierowałam kilkoma zespołami o odmiennych funkcjach: od bieżącej obsługi prawnej, przez wsparcie projektowe i transakcyjne, aż po zespół odpowiedzialny za relacje inwestorskie i nadzór korporacyjny.

To doświadczenie było dla mnie absolutnie wyjątkowym etapem zawodowym – nie tylko ze względu na skalę i dynamikę pracy, ale przede wszystkim dlatego, że zweryfikowało moje wcześniejsze przekonania o tym, jak naprawdę należy zarządzać prawnikami. W praktyce okazało się, że skuteczne kierowanie zespołem prawnym w dużej organizacji wymaga zupełnie innego zestawu kompetencji niż te, które kształtujemy, pracując jako indywidualni prawnicy czy nawet liderzy mniejszych grup.

Dziś, z perspektywy czasu, widzę, że te cztery lata dały mi nie tylko ogromną lekcję przywództwa, ale też głębsze zrozumienie roli działu prawnego w biznesie – jego realnej wartości, wyzwań i potencjału, który często pozostaje niewykorzystany.

Z przyjemnością informujemy, że trwają prace nad nowym, rozszerzonym i zaktualizowanym wydaniem komentarza do ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym, pod redakcją naukową prof. Filipa Grzegorczyka i prof. Marka Wierzbowskiego.

Nowa edycja uwzględni zmiany legislacyjne, które nastąpiły w ostatnich latach, a także najnowsze kierunki orzecznictwa i praktyki zarządzania mieniem publicznym. Komentarz zostanie rozbudowany o dodatkowe analizy i przykłady interpretacyjne, które pomogą praktykom i teoretykom prawa lepiej zrozumieć mechanizmy funkcjonowania ustawy.

Z dumą mogę zapowiedzieć, że ponownie będę współautorem nadchodzącego wydania. Publikacja ukaże się już wkrótce nakładem wydawnictwa Wolters Kluwer Polska.

Wprowadzenie

System rynku mocy, wprowadzony ustawą z 8 grudnia 2017 r., ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej poprzez stworzenie bodźców ekonomicznych do utrzymania i rozwoju źródeł wytwórczych. Jednym z kluczowych elementów tego mechanizmu jest system sankcji, który ma zagwarantować, że jednostki rynku mocy faktycznie zrealizują swoje zobowiązania inwestycyjne i eksploatacyjne.

Poniżej przedstawiamy analizę podstawowych rodzajów kar w rynku mocy, zasad ich nakładania oraz problemów interpretacyjnych związanych z kumulacją sankcji.

Wprowadzenie

Dynamiczny rozwój odnawialnych źródeł energii (OZE) oraz ograniczona dostępność moc przyłączeniowych w sieciach elektroenergetycznych doprowadziły do wykształcenia się w praktyce dwóch modeli współdzielenia przyącza przez różne źródła wytwórcze.

Pierwszy z nich to tzw. cable pooling w ujęciu systemowym, wprowadzony wprost do Prawa energetycznego (art. 7 ust. 3db).

Drugi – to hybrydowa instalacja odnawialnego źródła energii, uregulowana w art. 2 pkt 11a ustawy o OZE, która również polega na współdzieleniu przyłącza, lecz w ramach jednego, zintegrowanego układu technicznego

Oba modele służą temu samemu celowi – zwiększeniu wykorzystania istniejących przyłączy i poprawie elastyczności systemu elektroenergetyczego – lecz różnią się strukturą techniczną, prawną i operacyjną.

Cable pooling w rozumieniu art. 7 ust. 1f Prawa energetycznego

Przepis art. 7 ust. 1f PE dopuszcza możliwość, aby więcej niż jedna instalacja odnawialnego źródła energii była przyłączona do sieci elektroenrgetycznej wspólnym przyłączem.

Ustawodawca nie wprowadził ograniczenia co do rodzaju tych instalacji – mogą to być zarówno instalacje oparte na różnych technologiach (np. wiatr i fotowoltaika), jak i tego samego rodzaju (np. dwie farmy PV lub dwie farmy wiatrowe).

Wprowadzenie

Reforma rynku energii elektrycznej UE, często nazywana „EMD” (Electricity Market Design), stanowi jedno z kluczowych narzędzi legislacyjnych mających dostosować systemy elektroenergetyczne państw członkowskich do celów Zielonego Ładu: dekarbonizacji, zwiększenia udziału odnawialnych źródeł energii (OZE) i zapewnienia bezpieczeństwa dostaw. Reforma objęła zarówno kwestie rynkowe, regulacyjne, jak i ochronę konsumentów.

Nowe akty prawne — Dyrektywa (UE) 2024/1711 i Rozporządzenie (UE) 2024/1747 — weszły w życie w 2024 r. z terminem transpozycji na dzień 17 stycznia 2025 r. i stanowią centralny punkt tej reformy.

Główne cele reformy

Stabilizacja przychodów projektów OZE i minimalizacja ryzyka

Projekty wytwórcze – szczególnie te oparte na OZE – są bardziej narażone na zmienność cen rynkowych. Reforma wprowadza mechanizmy, które pozwalają ograniczyć ryzyko i zwiększyć przewidywalność przychodów, sprzyjając inwestycjom.

Wprowadzenie

Nowelizacja ustawy – Prawo energetyczne z 21 listopada 2024 r. (Dz.U. 2024 poz. 1881), która weszła w życie 20 stycznia 2025 r., wprowadziła istotne zmiany w procesie przyłączeniowym, mające na celu uporządkowanie kolejek wniosków i zwiększenie przejrzystości planowania rozwoju sieci. Zmiany te dotknęły zwłaszcza inwestorów planujących przyłączenie źródeł wytwórczych oraz magazynów energii.

Umowa powierzająca stanowi szczególny instrument prawny, o którym mowa w art. 9h ustawy – Prawo energetyczne, umożliwiający wykonywanie funkcji operatorskich przez podmiot niebędący właścicielem sieci. Jej zasadniczym celem jest zapewnienie wykonywania obowiązków wynikających z art. 9c ustawy, w szczególności w sytuacji, gdy własność sieci i jej eksploatacja pozostają w różnych rękach. Konstrukcja ta ma charakter funkcjonalny – służy utrzymaniu jednolitego zarządzania systemem dystrybucyjnym w sposób zapewniający bezpieczeństwo dostaw, efektywność i przejrzystość pod względem regulacyjnym.

Przyłączenie do sieci gazowej to nie tylko proces techniczny. To także złożony mechanizm regulacyjno-prawny, w którym spotykają się dwie logiki – administracyjna i cywilnoprawna. I choć w teorii wydanie warunków przyłączenia czy podpisanie umowy to rutynowa czynność operatora, w praktyce bywa to jedna z najbardziej ryzykownych części funkcjonowania rynku gazowego.

Granica między koncesją a wyznaczeniem

Prawo energetyczne rozróżnia dwie odrębne decyzje: koncesję i wyznaczenie operatora systemu. Koncesja pozwala na prowadzenie działalności gospodarczej w określonym zakresie, ale dopiero decyzja o wyznaczeniu operatora nadaje podmiotowi kompetencje do wykonywania funkcji operatorskich – w tym do wydawania warunków przyłączenia i zawierania umów przyłączeniowych.